De Geschiedenis van de Triumph TR7: Een Radicale Afwijking

De Triumph TR7 is een sportwagen die werd geproduceerd van september 1974 tot oktober 1981 door de Triumph Motor Company (dat deel uitmaakte van British Leyland) in het Verenigd Koninkrijk. Hij werd aanvankelijk geproduceerd in Speke, Liverpool om daarna te verhuizen naar Canley, Coventry, in 1978 en dan uiteindelijk naar de Rover-fabriek in Solihull in 1980. De auto werd in de Verenigde Staten gelanceerd in januari 1975. In de Britse thuismarkt pas in mei 1976. De Britse lancering werd tenminste tweemaal uitgesteld vanwege de grote vraag in de VS. Terwijl de TR6 het klassieke, robuuste ontwerp van Britse roadsters handhaafde, nam de TR7 een compleet andere richting in met een wigvormig ontwerp en modernere technologieën. Dit maakte de TR7 een van de meest controversiële modellen in de TR-serie, met zowel lof als kritiek.

Het Ontwerp: De Wigvorm

Het meest opvallende kenmerk van de Triumph TR7 was het radicale, wigvormige ontwerp. Deze stijl was een duidelijke breuk met de traditionele ronde lijnen van eerdere TR-modellen, zoals de TR6. Ontworpen door Harris Mann, had de TR7 scherpe, hoekige lijnen met een lage neus en een oplopende achterkant. De karakteristieke wigvorm gaf de auto een futuristisch uiterlijk, in lijn met de opkomende ontwerptrends van de jaren '70. De koplampen waren opklapbaar, een modern en innovatief kenmerk in die tijd, en de auto had een hardtop, terwijl eerdere TR-modellen voornamelijk populair waren als cabriolet. De TR7 was aanvankelijk alleen beschikbaar als coupé, een bewuste keuze van British Leyland om te voldoen aan strengere Amerikaanse veiligheids- en emissienormen, een belangrijke markt voor de TR-serie. Pas in 1979 werd de cabrioletversie geïntroduceerd, wat door veel Triumph-liefhebbers werd toegejuicht.

Motor en Prestaties

Onder de motorkap werd de TR7 aangedreven door een 2,0-liter viercilindermotor, een beslissing die sommige fans van de TR-serie teleurstelde. In tegenstelling tot de zescilindermotor van de TR6 leverde de TR7 aanzienlijk minder vermogen. De motor produceerde ongeveer 105 pk in de Europese versie en iets minder in de Amerikaanse modellen vanwege strengere emissievoorschriften. De motor was hetzelfde basisontwerp als de motor van de Triumph Dolomite Sprint en was gemonteerd in-line tussen de voorwielen van de auto. Aandrijving was naar de achterwielen eerst via een vierversnellingsbak, later een optionele vijfversnellingsbak of drie-traps automaat uit 1976. De aan de voorzijde onafhankelijke wielophanging gebruikt een veer en demper armen met een enkele link. Aan de achterzijde was een vierpunts ophangsysteem, tevens met schroefveren. Er waren voor en achter anti-rol stangen. Schijfremmen aan de voorzijde en trommelremmen achter. Hoewel de TR7 geen indrukwekkende topsnelheden of acceleratie bood (ongeveer 180 km/u en 0-100 km/u in ongeveer 10 seconden), werd hij geprezen om zijn weggedrag. De TR7 had een goede gewichtsverdeling en was uitgerust met een relatief geavanceerd veersysteem, wat resulteerde in stabiel en comfortabel rijden, vooral op bochtige wegen. Het ontwerp van de auto was meer gericht op dagelijks comfort en veiligheid dan op pure snelheid, wat sommige sportwagenliefhebbers teleurstelde. Diverse Britse Leyland voertuigen werden gebruikt door de hoofdpersonen in de Britse geheimagent televisieserie The New Avengers, geproduceerd tussen 1976 en 1977. Hieronder was een gele TR7 hardtop gereden door de vrouwelijke hoofdrolspeelster Purdey. De auto werd vereeuwigd als Dinky Toy en een Revell bouwpakket. In 1978 lanceerden Coca-Cola en Levi’s een promotiecampagne met als hoofdprijzen drie TR7s in speciale rode en witte Coke kleurstelling. Aan de binnenzijde was de wagen bekleed met denim bekleding en echte jeans opgestikte zakken op de portierbekleding. Ook was er een 12V koelkast in de kofferbak ingebouwd en een tv in het dashboardkastje. Slechts éen van deze auto’s bestaat nog en is eigendom van het Engelse TR Register.

Controverse en Problemen

Ondanks het moderne en gedurfde ontwerp kreeg de TR7 gemengde reacties bij de lancering. Sommigen prezen het futuristische uiterlijk, terwijl anderen vonden dat de wigvorm te radicaal was en de voorkeur gaven aan het traditionele roadsterontwerp van eerdere TR-modellen. Bovendien had British Leyland, het moederbedrijf van Triumph, te maken met aanzienlijke productieproblemen en stakingen, wat leidde tot kwaliteitsproblemen bij de vroege TR7-modellen. Betrouwbaarheid was een veel voorkomende bron van frustratie voor eigenaren, vooral in de beginjaren van de auto. Veel TR7's hadden te kampen met mechanische problemen, wat de reputatie van de auto schaadde. De pers was kritisch, en dit had invloed op de verkoop, vooral op de belangrijke Amerikaanse markt. Naarmate de productie werd verplaatst naar andere fabrieken, zoals de Speke-fabriek in Liverpool, verbeterde de bouwkwaliteit enigszins in de loop van de tijd.

De TR7 V8 en de Triumph TR8

Om tegemoet te komen aan de vraag naar meer vermogen introduceerde Triumph later de TR7 V8, ook bekend als de Triumph TR8. Deze versie van de TR7 werd aangedreven door een 3,5-liter Rover V8-motor, wat de prestaties van de auto aanzienlijk verbeterde. De TR8 produceerde ongeveer 135 pk en had een topsnelheid van rond de 200 km/u, waardoor het een serieuze sportwagen werd. De TR8 werd echter in beperkte aantallen geproduceerd en was voornamelijk beschikbaar in de Verenigde Staten. Hij kreeg positieve recensies vanwege de verbeterde prestaties en werd vaak geprezen als "de beste Triumph die nooit echt een kans kreeg" vanwege de korte productierun.

De Erfenis van de Triumph TR7

Kwaliteitsproblemen ondermijnden het imago van de auto’s in de markt. Dit was vooral het gevolg van arbeidsconflicten (sabotage door ontevreden vakbondsleden en onervaren personeel bij de Speke fabriek). De kwaliteit werd beter toen de productie werd verplaatst naar Canley en later Solihull, maar het was te laat om de reputatie te redden. In totaal werden 112.368 hardtop TR7s gebouwd en 28.864 cabrio’s, en ongeveer 2500 TR8-en. In het kader van een rationalisering van de productie, onder leiding van BL-baas Sir Michael Edwardes, werd de Triumph TR7 in 1981 uit productie genomen.